چندی پیش فیلم وسترنی دیده بودم که برای من مضمون جالبی داشت. اسم فیلم خاطرم نیست. اما داستانش راجع به اهالی منطقه‌ای بود که راه‌آهن قرار بود از آن عبور کند. یکی از سرمایه‌داران بزرگ شهر، که افراد مسلح فراوانی را هم اجیر کرده بود و قدرت بلامنازع منطقه بود، سعی کرد زمین‌های اطراف مسیر راه‌آهن را از اهالی بخرد و اگر موافقت نمی‌کردند آن‌ها را به ترک زمینشان مجبور کند.

نکته‌ی جالب فیلم در مورد خانواده‌ای بود که چند پسر جوان داشت. این پسرها در مقابل زورگویی اصحاب قدرت ایستادند و با او مقابله کردند. هزینه هم دادند. کشته هم دادند. آواره هم شدند. تمامی روزنامه‌ها که اجیر آن مرد ثروتمند بودند این جوانان را یاغی و شورشی خواندند و دستگاه قضایی هم که رشوه گرفته بود، این افراد را تحت تعقیب قرار داد.

اما نتیجه‌ی مقاومت این چند نفر آن بود که سایر همسایه‌ها هم باور کردند که راهی غیر از پذیرش ظلم وجود دارد و می‌توان در مقابل زورگوها ایستاد. همین برای از پا افتادن فرد ظالم کافی بود. همین که هیمنه‌ی استکبار بشکند کافی است تا تمام مستضعفین با هم هم‌نوا شوند. نتیجه‌ی این فیلم برای من همین بود و بس.

ادامه مطلب...

نمی‌بخشم کسانی را که یادمان دادند به تو بگوییم رهبر! همان‌هایی که گفتند ما بعد از امام دیگر به هیچ کس امام نمی‌گوییم. همان‌هایی که دانسته کوشیدند جایگاه امام ما را پایین بکشند. بکشندش تا حد یک رهبر، یعنی کسی مثل هیتلر، کسی مثل لنین، کسی مثل خودشان که برای دنیای ملّت خود می‌جنگد و نه برای آخرت امت خود...

نمی‌بخشم کسانی را که به ما یاد دادند ملّت باشیم و کاری به کار امّت نداشته باشیم. یادمان دادند شهروند باشیم و نه امّت حزب الله. یادمان دادند به جای این که به دنبال آرمان‌هایمان برویم، درگیر روزمرگی‌های دنیایی باشیم، و خلاصه این که خواستند مثل خودشان باشیم.

ببخشید که حرفم تلخ شروع شد. ببخشید که با گله و نارضایتی سخن آغاز کردم. اما این‌ها دردهایی بود، و بغض‌هایی که نمی‌توانستم نگویم. چرا گله نکنم از کسانی که یادشان رفت در قانون اساسی کشورمان حداقل چهار بار تصریح شده است که "ولی فقیه امام امت است". یعنی فراموش کرده بودند؟! باور نمی‌کنم. نخواستند که ولی فقیه واقعا جایگاه ولی فقیه را داشته باشد. نخواستند آن قدرت و جذبه‌ای که امام داشت،‌ آقای ما هم داشته باشند. ترسیدند منافع‌شان لطمه‌ای بخورد. ترسیدند دنیاشان به هم بریزد...

البته همه این طور نبودند. بسیاری هم قصدشان عناد نبود. دنیاطلب نبودند. فقط غفلت کردند. یادشان رفت که فقط خودشان نیاز به امام نداشتند. آنقدر خودشان مجذوب در امام خود بودند که فراموش کردند ما هم امام می‌خواهیم. ما نسل‌سومی‌های انقلاب چه کردیم که باید محروم شویم از داشتن امام خودمان؟!

ادامه مطلب...