پايگاه تحليلي( فصل انتظار)

امام هادي عليه السلام تا هميشه تاريخ نور افشاني خواهد کرد

Tue, 22 May 2012 12:30:00 GMT

تولد ماه تابان امامت و ولايت امام علي النقي الهادي عليه السلام بر شما مبارک
امام هادي عليه السلام تا هميشه تاريخ نور افشاني خواهد کرد
وصد البته هميشه سگهايي براي عوعو کردن هستند
مه فشاند نور وسگ عوعو کند

داستاني از امام هادي عليه السلام

شعبده بازي از هند نزد متوكل آمد، تردستي هاي عجيبي از خود نشان داد كه متوكل حيران گرديد، متوكل كه از هر فرصتي مي خواست بر ضد امام هادي (عليه السلام) استفاده كند، به شعبده باز گفت : اگر طوري كني در مجلسي عمومي ، حضرت هادي (عليه السلام) را شرمنده كني ، هزار اشرفي به تو جايزه مي دهم . شعبده باز گفت : سفره غذا را پهن كن و قدري نان تازه نازك در سفره بگذار، و مراكنار آن حضرت بنشان ، به تو قول مي دهم كه حضرت هادي (عليه السلام) را نزد حاضران ، سرافكنده و شرمنده سازم .

متوكل مغرور، سفره اي با غذاهاي رنگارنگ گسترد، و عده اي از رجال را دعوت كرد، از جمله امام هادي (عليه السلام) را ناگزير كنار آن سفره آورد. مهمانان مشغول خوردن غذا شدند، مقداري نان دراز كرد تا بردارد، هماندم شعبده باز كاري كرد كه نان به جانب ديگر پريد، امام هادي (عليه السلام) دست به طرف نان ديگر دراز كرد، باز آن نان به سوي ديگر پريد، و حاضران خنديدند، اين حادثه چند بار تكرار شد و موجب خنده حاضران گرديد.

در آنجا متكائي بود كه صورت شير در پارچه آن كشيده بودند، امام هادي (عليه السلام) بر همان صورت دست نهاد و فرمود: قم فخذ هذا: بر خيز و اين شعبده باز را بگير همان صورت به شكل شيري در آمد و به شعبده باز حمله كرد و او را بلعيد، سپس به جاي اولش ، به همان صورت و نقش شير در پارچه متكاباز گشت .

متوكل در آن مجلس ، آنچنان ترسيد و وحشت زده شد كه بي هوش شده و از رو بر زمين افتاد، و حاضران در مجلس از ترس گريختند. بعد متوكل به دست و پاي امام هادي (عليه السلام) افتاد و عاجزانه درخواست كرد كه كاري كنيد آن شعبده باز برگردد، امام هادي (عليه السلام) به او فرمود: اين كار نشدني است، آيا تو دشمنان خدا را مي خواهي بر اولياء خدا مسلط كني؟

و ديگر آن شعبده باز ديده نشد

شب جمعه اوّل ماه رجب(شب جمعه همين هفته) ليلة الرَّغائب است(شب آرزوها) شب بسيار با فضيلتي است و اعمالي دارد که از حضرت رسول صَلَّي اللَّهِ عَلِيهِ وَ اله وارد شده ميتونيد از مفاتيح مطالعه کنيد

چه کساني از حمله به سپاه سود مي برند؟!

Mon, 21 May 2012 22:54:00 GMT

تبارشناسي جنگ رواني عليه انقلابي ترين نهاد کشور

چه کساني از حمله به سپاه سود مي برند؟!

پس از پايان انتخابات حماسي مجلس نهم، که به خنثي شدن توطئه دشمنان انجاميد، نطق ميان دستور علي مطهري نماينده تهران و برادر همسرِ علي لاريجاني، در صحن علني مجلس در آخرين روز ارديبهشت ماه سال جاري چنان جنجالي بود که در تيتر يک رسانه هاي بيگانه جاي گرفت. بيش ترين جملاتي که مورد بهره برداري رسانه هاي بيگانه قرارگرفت به حملات او عليه سپاه پاسداران انقلاب اسلامي بر مي گشت. او در جملاتي که نشان از ناراحتي بيش از حد او از رويکرد اين نهاد انقلابي بود بدون هيچ گونه ارائه سندي سپاه را متهم نمود. البته او به هيچ عنوان اشاره ننمود که اگر حقيقتاً به زعم وي سپاه در انتخابات دخالت نموده است، چگونه وي که خود را منتقد سپاه مي داند، توانسته به مجلس راه يابد! اين ها در حالي است که رهبر فرزانه انقلاب مي فرمايند: «عمل سپاه صرفاً نظامي نيست، عمل سپاه نظامي، سياسي، امنيتي و فرهنگي است.» حال بايد پرسيد به راستي چه کساني از جنگ رواني عليه اين نهاد انقلابي و تخريب سپاه سود مي برند؟!

ادامه مطلب

تهديدات آمريکا نشان مي دهد ملت ما را نشناخته اند

Sat, 19 May 2012 16:00:00 GMT

هوالمحبوب

حتما تهديدات جديد آمريکا نسبت به ايران را شنيده ايد مي دانيد انها هنوز ملت ما و مذهب شيعه را نشناخته اند آنها نمي دانند شهادت طلبي و مبارزه با ظلم و جهاد در راه خدا در خون ايرانيهاست.

آنها نمي دانند در ايران بسياري ثانيه شماري مي کنند تا جنگ با دشمنان انقلاب اسلامي و مردم ايران آغاز شود، از مدتها پيش آماده اند، آنها از مرگ نمي ترسند مرگ براي آنها تازه آغاز يک راه است و رفتن به سرزميني که هزاران برابر زيباتر از اين دنياي خاکي است براي همين براي رفتن به آن دنيا لحظه شماري مي کنند و مي دانند براي رسيدن به دنياي زيبايي که خداوند وعده اش را داده است تا مي توانند بايد دشمنان خدا را از صحنه روزگار محو کنند،

آنها با اعتقاد مي جنگند با همه توان با همه نيرو و شهادت را در آخرين مرحله از نبرد جايي که ديگر جز شهادت راهي نيست انتخاب مي کنند انتخابي نه از سر ناچاري انتخابي با نهايت لذت و با نهايت عشق براي همين اين ملت پيروز است حال اين کرکسهاي خون آشام شب پرست بگذار هر چه مي خواهند رجز بخوانند و تهديد کنند به وقت نبرد درسي به انها خواهيم داد که تاريخ ايران هرگز به ياد نداشته باشد چنين نبردي را و به دشمنان درسي بدهيم که هرگز در ذهنشان هم خطور نکند .

به علي (ع) قسم کاري خواهيم کرد که خيبر براي صهيونيستها يک نبرد کوچک باشد زمين را از لوث وجود سربازان آمريکا و صهيونيستها پاک خواهيم کرد.

خدايا شهادت در راه خودت وعده توست به مردان و زناني که تنها تو را مي پرستند و تنها براي تو مي جنگند و جز تو از هيچ کس و هيچ چيزي هراس بدل راه نمي دهد خدايا مرا شايسته اين مقام گردان.

مسائل بديهي را هم حتماً رهبر انقلاب بايد گوشزد کند؟

Sat, 19 May 2012 01:22:00 GMT

آيا ضرورت حمايت از کالا و سرمايه داخلي امري مختص سال 1391 است؟ آيا اين شعارها، تنها به همان سالي که طرح مي شوند اختصاص دارند يا فاقد تاريخ مصرف اند؟ اساساً آيا شعارهايي که رهبر انقلاب در ابتداي هر سال طرح مي کنند را بايد کليدواژه هايي تلقي کرد که ايشان بنا به مقتضيات زمان آنها را لازم به تأکيد مي دانند؟ مسلماً هيچ عقل سليمي نمي پذيرد که اصلاح الگوي مصرف تنها براي سال 1389 طرح شده بود و پس از آن ديگر نيازي به آن نخواهد بود. شعارهاي هر سال با اتمام آن سال و طرح شعار جديد براي سال جديد منقضي نمي شوند بلکه شعار جديد بر آنها افزوده مي شود. خوب تا اينجاي سخن شايد آن قدر بديهي به نظر برسد که نگارنده را به دست کم گرفتن مخاطب متهم کند اما گويي بايد باور کرد که مشکلات ريز و درشتي که گريبان گير ماست ناشي از عدم توجه به همين چيزهاي بديهي و به ظاهر پيش پا افتاده است. با اجازه از مسئولين امر مي خواهم اين پرسش را طرح کنم که همان طور که اين شعارها بعد از اتمام سال مربوطه باز هم بايد مورد عنايت باقي بمانند آيا قبل از شروع سال مربوطه نبايد مورد عنايت واقع مي شدند؟ به عبارت بهتر آيا قبل از آغاز سال جديد الزامي به حمايت از توليدات داخلي وجود نداشت؟ آيا حمايت از کالا و سرمايه داخلي قبل از اينکه در آغاز سال 1391 توسط رهبر انقلاب مطرح شود امري لازم و ضروري براي حيات اقتصادي جامعه ما نبوده است؟ آيا براي تحقق اين شعارها تنها به زمان حال و آينده بايد پرداخت و گذشته هيچ سهمي از اين شعارها ندارد؟ آيا جز اين است که آن چيزي که ما آن را گذشته نام مي نهيم خود روزي از جنس آينده و حال بوده است؟ آيا همين امروز که در حال گذران آنيم خيلي زود مبدل به گذشته نخواهد شد؟

<** ادامه مطلب... **>

اين سوال ها شايد قدري کودکانه به نظر برسند و به اين شکل توجيه شود که خوب به هر حال مشکلات و مسائل يکي دوتا نيست و بايد مرحله به مرحله بنا به ميزان ضرورت طرح شوند و مورد بررسي و حل و فصل قرار گيرند. اين سخن صحيح است اما بشرطها و شروطها و از شروطش آن است که مسأله اي که محور شعار سالانه قرار گرفته آنقدر ها حياتي نباشد که قرار گرفتن آن در نوبت، منجر به ضربات جبران ناپذير بر پيکر جسم و روح اجتماع شود. جسم و روح را مي توان به همان اقتصاد و فرهنگ تعبير نمود.

حمايت از توليد داخلي معلول تشويق مصرف داخلي است و مصرف از آن دست اموري است که در جوامع معاصر در مرکزيت پژوهش ها و مطالعات فرهنگي و اجتماعي قرار دارد. اين مرکزيت به حدي است که از اساس مي توان جوامع امروز را جوامع مصرفي يا به تعبير مناسب تر جوامع مصرف زده ناميد. مصرف، تنها در وجوه ضروري و زيستي آن خلاصه نمي شود بلکه با پيوند خوردن با هويت يابي و سبک زندگي از اين وجوه ضروري فراتر مي رود و مبدل به امري فرهنگي مي شود. انسان معاصر اساساً با نوع مصرفي که مي کند خود را واجد هويت مي کند. من مصرف مي کنم پس هستم شعار انسان امروز است. بسياري از معضلات فرهنگي ما ناشي از مصارف فرهنگي اي است که ثمره غفلت ما از توليد مناسب فرهنگي بوده است. تا همين اندازه براي نشان دادن حياتي بودن مقوله مصرف و به تبع آن توليد کفايت کند.

در خبرها آمده بود که شوراي عالي انقلاب فرهنگي تبليغ کالاهاي خارجي را که مشابه داخلي آن در کشور موجود است ممنوع کرده است. اما چرا بايد بعد از نامگذاري سال 91 به سال حمايت از کار و سرمايه ايراني توسط رهبر انقلاب مسئولين شوراي عالي انقلاب فرهنگي به فکر چنين مصوبه اي بيفتند؟ اگر خوش بينانه به قضيه نگاه کنيم و اين چنين مصوباتي را به مقصود خالي نبودن عريضه و انجام اقدامات فرماليته جهت پر کردن گزارش هاي ساليانه تعبير نکنيم به نظر مي رسد ريشه اين شکل از تصميم گيري در نهادهاي حکومتي را بايد در تلقي اشتباه آنها از جايگاه ولايت فقيه جستجو کرد. وجود ولايت فقيه در رأس ساختار نظام به معناي تعطيلي عقل و چشم دوختن صرف بر دهان ولايت امر نيست. به نظر مي رسد حتي در حوزه مسأله شناسي نيز تمام امور را به ولايت فقيه واگذار کرده ايم. تا زماني که رهبر انقلاب به فکر راه چاره براي اصلاح علوم انساني غربي نباشد ما نيز آن را مسأله تلقي نمي کنيم و تا زماني که ولي فقيه از لزوم حمايت از کالاي داخلي سخن نگويد ما نيز آن را جدي نمي گيريم. بي تعارف آيا در بسياري از مجالس و منابر چنين تعريفي از ولايت را به خورد ما نمي دهند؟ اين نحو انتظار از ولايت فقيه که آن را به جايگاهي براي حل و فصل امورات روزمره و بديهي معيشتي جامعه مبدل مي کند آيا خود نوعي تنزل دادن و فروکاستن شأن ولايت فقيه نيست؟ مسائل بديهي را هم حتماً رهبر انقلاب بايد گوشزد کند تا مسئولين به فکر بيفتند؟

شهيد آويني، هنر و سينما

Sat, 19 May 2012 01:10:00 GMT

ماهيت تكنولوژي، سينما و هنر از نگاه شهيد آويني

از آنجا كه مواجه شدم با اعتراضات گسترده(!) در خصوص طولاني بودن مصاحبه ي پيشين با ماهنامه سينما رسانه، خلاصه ي مطالب را جهت رفاه حال مخاطبان محترم منتشر مي كنم:

1. سرمنشأ تنازعات دقيقاً انقلاب اسلامي‌ است و تعريفي که امام‌خميني از دين ارائه مي‌کند. اگر تعريف سنتي که از دين وجود داشت، امام‌خميني هم همان تعريف را داشت، چرا بايد انقلاب مي‌کرد؟ ... اگر دين در حد تعريفي خصوصي و شخصي و نه ‌چندان مؤثر در ساخت فضاي اجتماعي و تمدني است، نبايد در دوره‌ي شاه هم مشکلي مي‌داشتيم. منازعه از تعريفي است که امام از دين ارائه مي‌کند. دين به‌عنوان مجموعه‌اي از انگاره‌هاست که مدعي‌ست همه‌چيز تو را از جمله اقتصاد، فرهنگ، هنر و ... مي‌تواند بسازد. انقلاب اسلامي آغاز اين منازعه است، به‌‌سبب ادعايي که دين و هويت اسلامي مي‌کند. پس تو با تک‌تک اتفاقاتي که اطرافت هست مشکل داري. اول انقلاب، با ورزش مشکل داشتيم. مراجعه کنيد به خاطرات مسئولان ورزشي‌مان. نمي‌دانستند بايد ليگ داشته باشيم يا نه؟ ورزشگاه‌ها را بعضي‌ مي‌گفتند که بايد تعطيل کنيد. اول انقلاب، درباره‌ي شئون مدرنيته‌اي که در کشور ما نهادينه شده است، نوعي سرگشتگي وجود داشت....اما همين سرگشتگي خيلي محترم است. معلوم است که بسياري اين منازعه را درک مي‌کنند که با اين شيوه‌ي قانون‌گذاري، شيوه‌ي محاکمه، شيوه‌ي ورزش، راديو و تلويزيون و سينما مشکل داريم. حالا، بعضي‌ها ساده‌ترين روش را انتخاب مي‌کنند. ساده‌ترين روش اين است که به اين چيزها فکر نکنيم، يعني آن‌ها را حذف کنيم. بگوييم تلويزيون نداشته باشيد، راديو نداشته باشيد، ورزش نداشته باشيد، سينما نداشته باشيد و... که اشتباه است و اين اصلاً تمدن‌سازي نيست. اين در يک تمدن، پس‌زدن خود از حق زيست است. اين انتخاب، انفعالي‌ترين روشي است که شکل مي‌گيرد.

<** ادامه مطلب... **>

2. اشتباه بعضي اين است که تصور مي‌کنند تمدن‌سازي براساس طرحي ازپيش تعيين‌شده است، تصور مي‌کنيم تمدن‌سازي يک پروژه است، کشفي است که فردي خواب مي‌بيند که شهر اسلامي چگونه است و بعد بيدار مي‌شود و آن شهر را طراحي مي‌کند. اصلاً معناي تمدن اسلامي، بازگشت به تمدن صفويه نيست، معناي تمدن اسلامي بازگشت تمدن سلجوقي يا يک خانه‌ي تيموري و آل بويه و اين‌ها نيست. نمي‌دانيم تمدن اسلامي که پس‌ از اين خواهيم ساخت، چه‌شکلي است؟ يک چيز را مي‌دانيم و آن اينکه چيزي که الان هست، نيست. براي اين جمله هم، تک‌تک، استدلال مي‌کنيم. مجموعه‌ي مقالات شهيد آويني استدلال همين است که آن‌ چيزي که الان هست، تمدن اسلامي نيست و کم‌کم به اين فکر مي‌کنيم که خصلت تمدن اسلامي چيست؟ و به تک‌تک اين ماهيت‌ها فکر مي‌کنيم. يکي از آن‌‌ها ماهيت سينماي اسلامي است؟ نه. استدلال‌هاي آن خيلي دشوار نيست که بگوييم سينما ذاتي سرگرم‌کننده و غفلت‌زا دارد و اصلاً آن را براي پاسخ‌دادن به همين خصلت بشر درست کرده‌اند. اين ذات اسلامي نيست. ذات اسلامي‌شدني هم نيست.

3. شئون تمدني با انکشاف و تحول باطني متولد مي‌شوند. انسان مؤمن، انساني است که در غفلت‌زدگي تمدني طاغوتي نيست، يعني به ذات شئوني که او را احاطه کرده است، آشناست و بهره‌اي از حکمت و ايمان دارد. وقتي با شأن تمدني طاغوتي مواجه مي‌شود؛ يا آن را مي‌شکافد و کارکرد ديگري از آن به‌دست مي‌آورد، يعني ماهيت يا پيامد و کارکرد آن‌ را تغيير مي‌دهد؛ يا آن‌ را کنار مي‌گذارد. از اين دو حالت خارج نيست. خودِ شهيد آويني هم در مواجهه با بعضي از شئون هنري و رسانه‌اي همين روش را دارد. مثلاً درباره‌ي نقاشي، طراحي، هنرهاي تجسمي و سينما يکسان حرف نمي‌زند. مي‌گويد اين شاخه‌ از هنر، اسلامي‌شدني نيست و اصلاً‌ در خدمت اسلام نخواهد بود.

4. اگر تلقي از آن‌ مثل تلقي «مارشال مک لوهان» از رسانه باشد که "رسانه همان پيام است" يا براي آن ذات و ماهيتي تلقي ‌کنيد و به‌اصطلاح فلاسفه، افلاطوني با آن مواجه شويد، اينجا موضع تغيير مي‌کند؛ بايد از منظري ديگر و مؤمنانه با آن روبه‌رو شوي که ببيني در خدمت‌گرفتني است يا نه؟ دراين‌باره هرکسي يا بنده نمي‌توانم اظهارنظر کنم. آويني به‌عنوان هنرمند و سينماگر، شانس تمدن اسلامي را در مواجهه با سينما مي‌آزمايد. نکته اينجاست! آويني مي‌توانست اين شانس را درباره‌ي اقتصاد، درباره‌ي بانک، درباره‌ي بيمه يا درباره‌ي پارلمانتاريزم هم بيازمايد. کار تمدن اسلامي اين است، چون مي‌داند در اين موقعيت زندگي مي‌کنيم و نمي‌توانيم همين‌جا تعطيل کنيم و بگوييم همه‌چيز تعطيل تا يک‌سري نخبگان ما بروند، صد سال فکر کنند و ببينند چه‌کار مي‌شود کرد؟ نه، تو مؤمنانه زندگي مي‌کني، موقعيت‌ها آن‌گونه که مؤمنانه بتوانند متولد بشوند، بر تو منکشف مي‌شوند. مثل جنگ و دفاع مقدس؛ اول انقلاب، شانس ما اين بود که درگير جنگ شديم. وقتي درگير جنگ شديم، سازوکارها و نظام‌هاي کلاسيک جنگ به کارمان نيامد، اما با پديده‌ي جنگ، مؤمنانه مواجه شديم و سازوکارها و نظام‌ها را خودمان توليد کرديم. مديريت جنگي، مديريتي انقلابي و مؤمنانه شد.

5. آويني سينما را شأني از هنر و هنر را هم‌اُفق و محاذي با حکمت تعريف مي‌کند؛ اين خصلت‌ها را نام مي‌برد. تعريف آويني از هنر چيست؟ او گوش هنرمند را نيوشاي عالَم ملکوت مي‌داند. مي‌‌گويد گوشي در ملکوت دارد، زباني در عالَم مُلک. بعد مي‌گويد هنرمند الّا و لابُد، واجد الهامات غيبي است. حالا اگر اين الهامات غيبي ازطرف ملائکه الله باشد، هنري که از هنرمند صادر مي‌شود، هنر ديني است. اگر گوش او شنونده‌ي الهامات شياطين باشد که خداوند مي‌فرمايد بعضي وقت‌ها، استراق‌سمع مي‌کنند، هنرش شيطاني مي‌شود. هنر، محاذي حکمت است، يعني همان‌طور که حکمت مي‌تواند آينده را پيش‌بيني کند و همان‌طوري‌که حکمت، حقيقت را براي شما متجلي مي‌کند، هنر هم همان کار را انجام مي‌دهد، با اين تفاوت كه هنر در تشخيص و تبيين، هم صريح‌تر و هم سريع‌تر است. مثل تفاوتي که مثلاً فلاسفه‌ي غرب بين «داوينچي» و «دِکارت» قائل هستند.

6. هنرمند حتماً کسي است که اهل ذکر، اهل تذکر، اهل تِذکار و اهل شنيدن الهامات غيبي است. وقتي چنين هنري از عالم غيب، بر جان و روح هنرمند نازل مي‌شود، آن‌وقت هنرمند با تبحري که در بکارگيري فن دارد، آن را به عالم مُلک مي‌آورد و روي بوم مي‌کشد، يا با دست‌کاري در الفاظ، آن‌ را به شعر، يا در ويزور به يک شات، يا آن را به سکانس، يا به يک فيلم و شايد هم آن را به يک داستان تبديل ‌کند. بعد از اين اتفاق، پروسه‌ي نزول وحي رخ مي‌دهد. وقتي خودت را پاکيزه و تزکيه کردي، الهامات غيبي بر جانت فرود مي‌آيد. سپس اين الهامات غيبي را به بيرون متجلي مي‌کني و پروسه‌ي دنيايي شروع مي‌شود. مخاطب اثر، اين مسير را برعکس طي مي‌کند، يعني در بيرون، مخاطب الهاماتِ تو بوده است و واجد الهامات تو مي‌شود و متوجه تذکري مي‌شود که تو در عالم غيب، متوجه آن بودي. هنر، آگاهانه و ناآگاهانه نيست؛ نوعي تأثير و تأثر است. چرا مي‌گويند بخشي از موسيقي حرام است؟ چون هنرمند شيطاني، الهامات شيطاني خود را تبديل به نوا و نغمه مي‌کند. بعد کسي‌ که اين موسيقي را مي‌شنود، در الهامات شيطاني سازنده‌ي موسيقي شريک مي‌شود! پس معماري حرام داريم، فيلم حرام داريم و شعر حرام هم داريم. اصلاً بحث فقهي نمي‌خواهم بکنم، اما تأثير معماري عميق‌تر است يا تأثير موسيقي؟ شما در شهري زندگي بکنيد که الهامات شيطاني، اين شهر را ساخته است.
اصل مصاحبه تفصيلي: اينجا

بازخواني پيام رهبر انقلاب در پي درگذشت حضرت آيت الله بهجت

Thu, 17 May 2012 17:47:00 GMT

امشب قم المقدسه - مسجد اعظم سالگرد عروج ملکوتي شيخ العارفين بهجت اين امت

پيام رهبر فرزانه انقلاب امام خامنه اي را چند باره مي خوانم و سير نمي شوم. براي ياد آوري همه عزيزان...

بسم الله الرحمن الرحيم
انالله و انا اليه راجعون
با دريغ و افسوس فراوان خبر يافتيم كه عالم رباني، فقيه عاليقدر و عارف روشن ضمير حضرت آيت‌الله آقاي حاج شيخ محمدتقي بهجت قدس‌الله‌نفسه‌الزكيه دار فاني را وداع گفته و به جوار رحمت حق پيوسته است.
براي اينجانب و همه‌ي ارادتمندان آن مرد بزرگ، اين مصيبتي سنگين و ضايعه‌اي جبران ناپذير است: ثلم في‌الاسلام ثلمه لا يسد‌ها شيء. آن بزرگوار كه از برجستگان مراجع تقليد معاصر به شمار مي‌رفتند، معلم بزرگ اخلاق و عرفان و سرچشمه‌ي فيوضات معنوي بي‌پايان نيز بودند. دل نوراني و مصفاي آن پارساي پرهيزگار، آيينه‌ي روشن و صيقل يافته‌ي الهام الهي، و كلام معطر او راهنماي انديشه و عمل رهجويان و سالكان بود.
اينجانب تسليت صميمانه‌ي خود را به پيشگاه حضرت بقيةالله ارواحنا فداه تقديم مي‌دارم و به حضرات علماي اعلام و مراجع عظام و شاگردان و ارادتمندان و مستفيضان از نَفَس گرم او و بويژه به خاندان مكرّم و آقازادگان ارجمند ايشان تسليت عرض مي‌كنم و براي خود و ديگر داغداران از خداوند متعال درخواست تسلا و براي روح مطهر آن بزرگوار طلب رحمت و مغفرت مي‌كنم.

والسلام عليه و رحمه الله
سيدعلي خامنه‌اي
27 ارديبهشت 1388
22 جمادي الاول 1430

مصاحبه اي در خصوص مذاکره بغداد

Thu, 17 May 2012 10:08:00 GMT

غرب به خاطر مسائل اقتصادي به مذاکره با ايران نياز دارد
کيومرث کاتوزي گفت: نيازمندي طرف‌هاي غربي براي اين مذاکرات بيشتر جنبه اقتصادي دارد و کليت رفتارشناسي غرب بر اساس منافع اقتصادي است و اصولا نگاه سياسي غرب به خاورميانه جنبه اقتصادي دارد.

کيومرث کاتوزي در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري فارس با اشاره به توافقات گروه 1+5 در استانبول و بدقولي‌هاي آمريکا، انگليس و فرانسه در اين گروه در ارتباط با چگونگي روند مذاکرات بغداد اظهار داشت: ايران و طرف‌هاي غربي بر اساس منافع مشترک در اجلاس بغداد حضور خواهند يافت و اين منافع مشترک مي‌تواند به عنوان پايه‌هاي امتيازاتي دو‌جانبه محسوب شود.

وي افزود: قرارگيري حصول منافع مشترک در اين اجلاس قطع يقين روند مذاکرات را به خودي خود پيش خواهد برد و ضرورت ايجاب مي‌کند تا از پيش داوري در خصوص اين موضوع خودداري کنيم.

<** ادامه مطلب... **>

تحليل‌گر مسائل سياسي با اشاره به موضع ايران در مذاکرات 1+5 بغداد خاطرنشان کرد: آنچه مربوط به طرف ايراني است، حضور صادقانه در اين مذاکرات است و نکته مهم‌تر حمايت ارکان عالي نظام از هيئت مذاکره‌کننده ايراني و تصميمات آن است.

* قطعا آقاي اوباما به اين نکته واقف است که حل و فصل صلح‌آميز مناقشات هسته‌اي ايران امتياز بزرگي براي انتخابات پيش روي وي خواهد بود

کاتوزي در پاسخ به اينکه موقعيت آتي اوباما در انتخابات رياست جمهوري آمريکا تا چه حد در گرو مذاکرات 1+5 بغداد است، تصريح کرد: قطعا آقاي اوباما به اين نکته واقف است که حل و فصل صلح‌آميز مناقشات هسته‌اي ايران امتياز بزرگي براي انتخابات پيش روي وي خواهد بود و از طرفي کاهش تنش‌هاي سياسي در منطقه خاورميانه باعث مي‌شود تا استراتژي اقتصادي اوباما مبني بر کاهش نيروهاي نظامي در منطقه تحقق پيدا کند، بنابراين اگر مذاکرات با عزم جدي دوطرف همراه شود، مي‌تواند نتايج قابل قبولي براي دو طرف داشته باشد.

وي در خصوص مواضع نابرابر اعضاي 1+5 در برابر ايران اضافه کرد: روشن است که اين کشورها در برابر ايران مواضع يکساني‌ ندارند، چراکه چين، روسيه، آمريکا و کشورهاي غربي اروپايي هر کدام منافع مشخصي دارند و اين منافع به کليت خاورميانه و فضاي سياسي آتي آن مربوط مي‌شود.

* ايران شاه کليد تحولات آتي خاورميانه است

اين تحليل‌گر مسائلي سياسي ادامه داد: در واقع مذاکرات بغداد مذاکره در خصوص آينده خاورميانه است و ايران شاه کليد تحولات آتي در اين منطقه محسوب مي‌شود، بنابراين بايد در اين مذاکرات اين نکته براي طرف‌هاي مذاکره‌کننده روشن شود که رابطه احترام‌آميز ايران با هر يک از کشورهاي 5+1 نافي ارتباط احترام‌آميز دوجانبه با ديگر کشورها نيست و ايران ظرفيت همکاري دوجانبه با هر يک از کشورهاي مذاکره کننده به صورت جداگانه را دارد.

* غرب به خاطر مسائل اقتصادي به مذاکره با ايران نياز دارد

کاتوزي با بيان اينکه طرف‌هاي غربي نيازمند مذاکره با ايران در قالب 1+5 هستند، بيان داشت: نيازمندي طرف‌هاي غربي براي اين مذاکرات بيشتر جنبه اقتصادي دارد و کليت رفتارشناسي غرب بر اساس منافع اقتصادي است و اصولا نگاه سياسي غرب به خاورميانه جنبه اقتصادي دارد.

وي افزود: حقوق بشر و دموکراسي، مادامي که تأمين‌کننده منافع اقتصادي غرب باشد، مورد قبول است و امروز هم شاهد آن هستيم که اروپا و آمريکا با بحران‌هاي اقتصادي زيادي روبه‌رو هستند و بخشي از آن هم ناشي از بي‌ثباتي سياسي در خاورميانه است اين اين مسئله مهر تأييدي بر ضرورت نيازمندي اين مذاکرات است.

اين تحليل‌گر مسائل سياسي بزرگ‌ترين برگ برنده ايران در مذاکرات بغداد را ثبات سياسي کشور عنوان کرد و گفت: از طرفي ارتباط عميق و ريشه‌دار ايران با عراق و افغانستان و نيز ارتباط همزمان با ترکيه و سوريه و ديگر کشورهاي منطقه و نزديکي ايران به چين و روسيه معادلاتي را به وجود آورده است که آمريکا و غرب ناگزير به مذاکره جدي با ايران است.

* غربي ها مي دانند که مذاکرات ايران با آنها مخالفان فراواني دارد

کاتوزي در خصوص چگونگي رفتار غربي‌ها در اجلاس بغداد خاطرنشان کرد: طرف‌هاي غربي در اين اجلاس بايد رفتاري عملي مبني بر تلاش براي حل مسائل في‌مابين از خود بروز دهند، چراکه افکار عمومي کشور ما براي ادامه اين مذاکرات نيازمند اين اقدام عملي است و خود غربي‌ها بهتر مي‌دانند که اين مذاکرات مخالفان فراواني دارد.

وي در خصوص فرآيند مذاکرات از سال 2003 تاکنون تصريح کرد: در دوره‌هايي اشتبا‌هاتي در خصوص اين مذاکرات وجود داشته که شايد ناشي از شرايط زماني و مکاني بوده است اما قاطعانه مي‌توان گفت که در حال حاضر در بهترين شرايط زماني و مکاني قرار داريم.

اين تحليل‌گر مسائل سياسي در خصوص فتواي مقام معظم رهبري در زمينه عدم ساخت تسليحات هسته‌اي يادآور شد: فتواي رهبر معظم انقلاب مبتني بر آموزه‌هاي ديني و قرآني است و دستگاه‌هاي اطلاعاتي غرب بهتر از هر کسي مي‌دانند که ايران به دنبال سلاح هسته‌اي نيست، چراکه کشور ما خود بزرگ‌ترين قرباني سلاح‌هاي غيرمتعارف در زمان جنگ با صدام است اما پيشرفت در همه زمينه‌هاي علمي و فناوري را حق مشروع خود مي‌داند

* مذاکرات بايد نتايج عملي داشته باشد

کاتوزي در خصوص اينکه مذاکره براي مذاکره است يا در مذاکره بايد دنبال راه حل بود، ادامه داد: مذاکره براي پايان تنش‌هاي في‌مابين و رفع کامل تحريم‌ها و از سرگيري فعاليت‌هاي اقتصادي دوجانبه است و با اين هدف مذاکرات پيش رو بايد نتايج عملي داشته باشد.

وي در پايان گفت: رفع تحريم‌هاي مالي و نفتي در مذاکرات بغداد مي‌تواند به عنوان اولين قدم مثبت لحاظ شود، يعني در پايان اين مذاکرات افکار عمومي ايران به چيزي فراتر از لبخند مليح خانم اشتون و ادامه مذاکرات نياز دارد.