پايگاه تحليلي( فصل انتظار)

حالا کدام حقيقته و کدام واقعيت؟

سادات علوي — Sat, 25 Feb 2012 01:18:00 GMT

از يه واقعيت تا يک حقيقت:يک روز داشتم سرم يه مجروحي که خيلي بد حال بود رو تعويض ميکردم

ملافه رو کنار زدم بعد کارم تمام شد و ملافه رو کشيدم روي اون مجروح يک مرتبه با ناله گفت:بردارش

گفتم بايد روي بدنت باشه

گفت سخته تحملش/ من از اين حجابها بدم مياد/ بعد

گفتم کدام حجاب ها؟

گفت اين ملافه و اون چيزي که بين منو خدام قرار بگيره

و نفسش به شماره افتاد و بعدش يک يا حسين از اعماق جان.....ا

ين روزها با شنيدن اين جمله نه تنها اشکم روان ميشه بلکه نفسم به شماره مي افتده

و اون جمله اي هست که ميگه..... من از حجاب متنفرم!!!!!!!!!!!ا حالا کدام حقيقته و کدام واقعيت؟

اما «بهشتي زمان» کيست؟

حسين قدياني — Fri, 24 Feb 2012 13:26:00 GMT

انسان حکيم، رفتارش حکمت است، گفتارش حکمت است، حتي آنجا که وصف انساني دگر مي کند.

يک: پيکر مطهر «راوي فتح» هنوز مانده بود که با خاک پاک بهشت زهرا، انس ابدي بگيرد، که عده اي زير تابوت آويني، شايد همان ها که وقت بودن، فراموشش کرده بودند، چو انداختند؛ آويني متفکر بود، آويني فيلسوف بود، آويني منتقد بود، آويني چه بود و آويني که بود! مي خواستند جبران کنند بي معرفتي خود را که حتي عليکي نمي گفتند، سلام مرتضي را! پس مي بستند به آويني، همه قسم عناويني را که دست بر قضا، فراري بود راوي شهيد فتح، ازشان! آويني اما درون تابوت، به سان پرنده اي بود که بالا مي رفت، بي نياز از نردبان عناوين! هيچ کس هم فکر نمي کرد، خامنه اي بيايد مراسم تشييع! «آقا» اما وقتي آمد، زير تابوت، چه بسيار که به شک و شبهه افتاده بودند؛ اصلا مگر رهبر انقلاب، مي شناسد اين شهيد را؟! آري! خامنه اي، خوب مي شناخت آويني را! بهتر و بيشتر و قشنگ تر از دوستانش حتي! «آقا» اما با پيام آمد. ابرمرد جهان اسلام، با پيام آمد. پيام «آقا» اين بود؛ آويني «سيد شهيدان اهل قلم» بود. به به از اين تعريف و اين تعبير! احسنت به اين حکمت! در هنرهاي اين جهاني، مرتضاي راوي، خبره «مستند» بود، اما مستندهاي او، نان قلمش را مي خورد. قلمي که «شاعر» نبود، بلکه «شاهد» بود. شاهد دوکوهه و فکه و اروند و شرق ابوالخصيب، و بچه هاي گردان حبيب. در قلم آويني، خون سرخ زلال ترين بچه هاي آخرالزمان موج مي زد. خون نويسي مي کرد، نه خودنويسي. اجازه به تجلي و بروز جوشش خون مي داد. گويي، زودتر از خودش، قلمش و قدمش به شهادت، به شهود و به قول خودش به «مرگ آگاهي» رسيده بود. بخوانيد اين جمله را: «اي شهيد! اي آنکه بر کرانه ازلي و ابدي وجود برنشسته اي! دستي برآر و ما قبرستان نشينان عادات سخيف را نيز از اين منجلاب بيرون کش». اما دگر بار دقت کنيد در روايت «آقا» از حضرت راوي: «سيد شهيدان اهل قلم». احسنت به حکمت خامنه اي، حتي در اين مواقع! وه که چه حکيمانه، چه مختصر و مفيد، «آقا» واژه ها را خرج جملات مي کند. نه نکته اي را از قلم مي اندازند و نه حتي نقطه اي. همه چيز، سر جاي خود… «سيد شهيدان اهل قلم». يعني سيد و سالار همه شهدايي که قبل از خودشان، قلم شان به مرحله شهادت رسيده است. اينک «زير تابوتي ها»، ياد گرفتند چگونه بايد صدا کنند مرتضاي درون تابوت را. «سيد شهيدان اهل قلم»، نردبان عناوين نبود، «بال مرتضي» بود! «ماه» گاه هست که با شعاع نورش، بال مي بخشد به پرنده زخمي!

ادامه مطلب...

«طنز سرگشاده» حسين قدياني به سعيد تاجيک + عکس!! + مکث!!

حسين قدياني — Thu, 23 Feb 2012 21:44:00 GMT

آهاي بچه شاه عبدالعظيم!

چه سلامي، چه عليکي، چه کشکي، چه پشمي! 8ماه حبسي که برايت بريده اند و «قطعي» هم بريده اند، هشتش، مرا ياد 8سال دفاع مقدس انداخت که جسم تو علي الدوام در آنجا حبس بود و از آن «حبس قشنگ» که خودخواسته بود، کم مي شد دل بکني و بروي مرخصي! اما آن 50ضربه شلاق، سوزشش، مرا ياد سوز سرماي زمستان والفجر 8 انداخت که هنوز به شدت سالگردش است! 50يا 100يا اصلا 3هزار ميليارد ضربه شلاق را، تو بگو که حتما و قطعا، راحت تر مي شود تحمل کرد تا شلاق رد شدن از عرض اروند که آب وحشي اش، موج نداشت! لاکردار رسما موجي بود!! يادت هست؛ امواج موجي اروند وحشي، چه شلاقي مي زد روي صورت بچه هايي که خيلي هاشان تا برسند آن طرف اروند، ديگر به کاروان شهدا پيوسته بودند؟! چه شلاقي بودها!! لياقت شهادت داشتي، حالا شلاق نمي خوردي از روزگار. همين زنده ماندن تو، بدترين شلاق هاست که شلاق قوه قضائيه جمهوري اسلامي، هيچ است پيشش!! شلاق زنده ماندن بعد از «جبهه والفجر» و شلاق مشاهده اين همه جبهه که توش، کت شلواري زياد پيدا مي شود، اما لباس خاکي، نه! اختلاس شايد، اما اخلاص، نه!

آهاي بچه شاه عبدالعظيم!

ادامه مطلب...

پاتوق ...

وحيد يامين پور — Thu, 23 Feb 2012 01:26:00 GMT

قرار شد همت كنيم و براي بچه محل هاي با صفايمان در دارالمومنين تهران(منطقه 14) جلسه اي دائمي برقرار كنيم. قرارمان شد مسجد جامع ابوذر؛ چند هفته اي هم در مساجد علي ابن الحسين و ولي عصر عليهماسلام تبليغات شد. جلسه ي اول شنبه ي همين هفته برگزار شد.

جلسه يك هفته درميان، شنبه ها خواهد بود ان شاءالله. قرار است مباحث جريان شناسي و غرب شناسي باشد. فعلا قرار است با مقالات شهيد آويني شروع كنيم. البته اين جلسه با چالشهاي انتخاباتي تمام شد... تا چگونه ادامه يابد.

رفقا براي شركت در جلسات تماس بگيرند با آقاي ستاري -بسيج مسجد جامع ابوذر؛ 8688341-0935 - اتوبان شهيد محلاتي(آهنگ)- بلوار ابوذر جنوبي- بين پل چهارم و پنجم- مسجد جامع ابوذر

*ثبت نام براي دانشجويان بسيجي است(و البته فارغ التحصيلان). البته فعلا فقط براي برادران

من نگران اصل اصولگرايي ام…

حسين قدياني — Tue, 21 Feb 2012 17:17:00 GMT

گاهي يک رفتار و يک گفتار، در نگاه اول، شايد خيلي کار خارق العاده اي به نظر نرسد، اما خوب که دقيق و عميق مي شوي، مي بيني که تلطيف مي کند فضاي عمومي جامعه را و مهربان مي کند سپهر ملي ميهن را. چيزي که اين روزها و در اين فضاي سياست زده، بسي به آن محتاجيم.

با همين چند کلمه، جا دارد قدر بدانيم کار ماندگار پرويز شيخ طادي را که از جايزه سينمايي خود گذشت و آن را تقديم کرد به ابالقاسم طالبي، و البته کارگردان «قلاده هاي طلا» نشان داد که به شدت، لايق اين بذل و بخشش شيخ طادي بوده؛ آنجا که خود در اين «تسلسل عاشقي»، عليرضا احمدي روشن را در آغوش گرفت و اين جايزه را از همان روي دوش، تقديم فرزند شهيد هسته اي کشور کرد. اين جايزه گشت و گشت و گشت، آخر سر به خوب جايي رسيد. به به از اين تصاوير! به به از اين تمثال! به قول يکي از بچه هاي وبلاگم، کارهايي از اين دست، و گشت هايي از اين گشت، والفجر هشتي مي کند فضاي روحي و رواني کشور را. يعني که جبهه اي و خالصانه مي کند قلوب را. بهتر از اين چه کار؟! و زيباتر از اين چه ابتکار؟!

ادامه مطلب...